اگر بخواهم عسل پاكيزه و صاف و مغز گندم و بافته‌هاى ابريشم را به كار ببرم ، راه آن را مىدانم . ليكن هرگز هواىِ من بر من چيره نخواهد گرديد و حرص ، مرا به گُزيدن خوراكها نخواهد كشيد . و چه بسا كه كسى در حجاز و يمامه حسرت گِردهء نانى را مىبرد ، يا هرگز شكم سيرى نخورد ، و من سير بخوابم و پيرامونم شكمهايى از شدت گرسنگى به پشت دوخته و جگرهايى سوخته باشند ! . . . زهد على ( ع ) براى فقرزدايى از جامعه على ( ع ) براى رسيدن به هدفى بسيار مقدس . با برخوردارى از روحى معنوى و بزرگ ، زندگى خويش را براساس زهد و ساده زيستى و قناعت پايه‌ريزى مىكند ، در عين حالى كه كمتر از همگان از امكانات ضرورى زندگى بهره مىگيرد ، بيش از همگان بازدهى دارد و بيش از همگان در بالا بردن سطح توليد كشور مىكوشد و قويتر از ديگران در ميدان‌هاى پيكار مىستيزد ! . . . و در فرازى از سخنان ارزنده‌اش به اين واقعيت اشاره كرده و مىفرمايد : « . . . وَ كَأَنّى بِقائِلِكُمْ يَقُولُ إِذَا كَانَ هَذَا قُوتُ ابْنِ أَبِى طالِبٍ فَقَدْ قَعَدَ بِهِ الضَّعْفُ عَنْ قِتَالِ الْأَقْرَانِ وَ مُنازَلَةِ الشُّحِعَانِ . أَلَا وَ إِنَّ الشَّجَرَةَ الْبَرِّبَّةِ أَصْلَبُ عُوداً . وَالرَّوَاتِعَ الْخَضِرَةَ أَرَقُّ جُلُوداً ، وَالنَّبَاتَاتِ الْبَدَوِيَّةَ أَقْوَى وُقُوداً وَأَبْطَأُ خُمُوداً . . . » « 1 » ؛ . . . و گويى مىبينم كه گوينده‌اى از شما مىگويد : اگر خوراك فرزند ابوطالب چنين باشد ، ضعف و ناتوانى ، او را از كشتن هماوردان بنشاند و از مبارزه با دلاور مردان بازماند . بدانيد درختى كه در بيابانِ خشك مىرويد ، چوبش سخت‌تر است و سبزه‌هاى خوشنما ( كه در باغهاى پر آب مىرويند ) پوستشان نازكتر است و رستنيهاى صحرايى داراى آتشى افروخته‌تر و خاموشى آن ديرتر است . حضرت على ( ع ) زاهدى فقر ستيز است و يكى از اهداف مقدس آن حضرت در پرتو زهدى كه سرتاسر زندگى پر افتخارش را پوشانده است ، مبارزه با فقر است . توصيه‌هاى

--> ( 1 ) . همان ، نامه 45 .